Lummeltijd

Mij wordt wel eens gevraagd, op een verjaardag ofzo, wat ik voor werk doe. Ik zeg dan dat ik SPV ben bij BuurtzorgT en in de GGZ werk. Lekker duidelijk natuurlijk, maar vaak moet ik dan uitleggen wat SPV betekent en wat GGZ is en vaak ook wat die T voor staat bij BuurtzorgT.

Verbanden

Na die uitleg, die ik in Jip en Janneke taal geef, concludeert de leek vaak dat ik dus verpleegkundige ben bij mensen met een psychiatrische gevoeligheid. Verpleegkundige is diegene die de verbanden aanlegt, spuiten geeft en de bloeddruk opmeet. Ja, zeg ik dan, maar dan anders. Ik leg vaak wel verbanden, maar niet aan. Ik spuit niet, maar laat spuien. Ik voel vaak wel de druk bij de cliënt, maar niet van het bloed.

Wederom verwarring bij de leek. Het beeld van de verpleegkundige ligt weer in de denkbeeldige duigen en ik kan opnieuw gaan vertellen wat ik nou precies doe. Meestal kom ik er na een tijdje wel uit met mijn inmiddels afhakende leek en lijkt de leek het te begrijpen. De verpleegkundige heeft het maar zwaar om het beroep, dat je met zoveel liefde uitvoert, uit te leggen.

Ziekenhuis

Was ik nou maar gewoon verpleegkundige geworden in het ziekenhuis, met een mooi wit uniform, thermometer, stethoscoop, blauwe en rode pen in het borstzakje en een pieper. Dan ging ik werken op een afdeling met een voor iedereen bekende ziekte of liever nog met kinderen. Iedereen zou mij snappen en iedereen zou zeggen dat het zo goed was wat ik doe. Maar goed, ik moest weer zo nodig voor de GGZ kiezen.

Ook wanneer ik een slechte dag heb omdat ik zie dat ik weer eens veel te vroeg rood sta of omdat de kinderen het hele ontbijt hebben lopen jengelen en ik laat-vroeg draai, dan zou ik graag in een normaal ziekenhuis hebben gewerkt. Want op zo’n rotdag heb kan ik echt wel de bloeddruk meten, met de arts meelopen en die man op zaal zes op bed wassen. Het gaat niet van harte, maar de klus klaar ik wel. Ik verstop mij dan achter de verpleegtechnische handelingen en in mijn witte uniform. Maar goed, ik moest weer zo nodig voor de GGZ kiezen.

Gereedschap

Op een slechte dag heb ik dus gewoon pech. En niet alleen ik, maar mijn cliënten nog veel meer. Ik kan mij namelijk niet verstoppen achter mijn verpleegtechnisch handelen, want dat doe je niet in de GGZ. Het enige waarmee ik werk is mijzelf en mijn collega. Ik moet er dus voor zorgen dat ik daarmee kan werken. Dat ik niet de ellende van mijzelf, mijn collega of de vorige cliënt meeneem naar de volgende cliënt. Ik ben er ook zelf verantwoordelijk voor dat ik “leeg” ben voor het volgende gesprek. Ik ben mijn eigen gereedschap voor de klus. Met mijn kennis, ervaring, visie, mening en passie. De slager slijpt zijn mes, ik slijp mijzelf.

Lummeltijd

Gelukkig werk ik bij een organisatie waar lummeltijd, hersteltijd of het kijken naar pasgeboren lammetjes een wezenlijk onderdeel van het werk is. Wanneer ik al lummelend naar pasgeboren lammetjes kijk en aan het herstellen ben, laad ik mijzelf weer op, slijp ik het mes en kan ik weer een misschien wel lastig gesprek aan.

Ik kan mij als SPV simpelweg niet verstoppen en daarom is het zo belangrijk dat ik de tijd neem voor mijzelf en de collega’s waar ik mee werk. Veel werknemers in de GGZ moeten dat doen buiten werktijd. Ik daarentegen, mag dat tijdens mijn werk bij BuurtzorgT!

Jurriaan

Tim Kops